Uzaylıları aslında 2017’de bulduklarını söyleyen gökbilimci: ‘Bilim insanları vazgeçti’

Önde gelen astrofizikçi Avi Loeb, Güneş Sistemi’ne giren birinci yıldızlararası objenin uzaylılara ilişkin bir araç olduğunu öne sürüyor. Loeb’in bu savlarını açıkladığı yeni kitabı 26 Ocak’ta çıktı.

Independent Türkçe’nin aktardığına nazaran, Harvard Üniversitesi’nin Astronomi Kısmı lideri Avi Loeb, tartışma yaratan gök cismi ‘Oumuamua’nın uzaylı teknolojisine dair bir işaret olduğuna inanıyor. Gökbilimci, gizemli objeyle ilgili görüşlerini yeni kitabında anlattı ve kimi bilim insanlarının ondan “vazgeçtiğini” söz etti.

Hawaii lisanında “izci” manasına gelen ‘Oumuamua isimli gök cismi, birinci sefer 2017’de keşfedilmiş ve Güneş Sistemi’nin dışından geldiği görülen birinci obje unvanını almıştı.

2017’den beri objenin ne olduğunu belirlemeye çalışan bilim insanları, bir dizi teori ortaya atmış, bunlar ortasında objenin bir kuyruklu yıldız, bir hidrojen dağı ve bir göktaşı olduğu argümanları yer almıştı.

Fakat bu tezlerin hiçbiri gökcisminin sıradışı özelliklerini açıklamaya yetmemişti. Bu nedenle evvel gelen gökbilimci Loeb, objenin özelliklerini, sadece uzaylılarla açıklayabildiğimizi öne sürmüş ve hususla ilgili bir kitap hazırladığını duyurmuştu.

Extraterrestrial: The First Sign of Intelligent Life Beyond Earth (Dünya Dışı: Dünyanın Ötesinde Akıllı Hayatın Birinci İşareti) isimli kitap, 26 Ocak’ta çıktı ve bilim topluluğunda kayda bedel bir yankı uyandırdı.

“OUMUAMUA UZAYLILARA İLİŞKİN BİR IŞIK YELKENLİSİ”

Loeb bu kitapta gizemli gök cisminin uzaylılara ilişkin bir “ışık yelkenlisi”nden koptuğunu ve 25 ışıkyılı uzaktaki Vega yıldızı istikametinden, Güneş Sistemi’ne yanlışsız savrulduğunu ileri sürüyor.

Gökbilimci ışık yelkenlisini, kitabın tanıtımı için verdiği bir röportajda şöyle tanımlamıştı:

“Işık yelkenlisini rüzgar gücünden yararlanan bir yelkenli üzere düşünebilirsiniz. Rüzgar onu iter. Işık yelkeni kelam konusu olduğunda ise onu iten şey, yüzeyinden yansıyan ışıktır. Işık, foton ismi verilen parçacıklardan oluşur. Bu parçacıklar nesnemizi, tıpkı bir duvardan seken bilardo topları üzere itiyor.”

Gökbilimci, Literary Hub’ın bir kısmına yer verdiği kitabında ise insanların bilmediği çok fazla şey olduğunu vurgulayarak kelama başladı:

“Bilmediğimiz o kadar çok şey var ki… Bir milyar yıl boyunca bilimin peşinde koşmanın faydasını görmüş diğer bir medeniyetin bizi zeki olarak kabul edip etmeyeceğini merak ediyorum. Bize bu nezaketi gösterme olasılıkları, sanırım, bildiklerimizle değil, onu nasıl bildiğimizle, yani bilimsel usule olan bağlılığımızla belirlenecektir.”

“BİLİM İNSANLARI ‘OUMUAMUA’DAN VAZGEÇTİ”

Olağanda bilim insanları, uzayda tespit edilen cisimleri yahut radyo sinyallerini uzaylılara atfetmede sabırsız davranmamaya ihtimam gösteriyor. Kâfi bulguya ulaşmadan evvel bu objelere sıradan nesnelermiş üzere yaklaşıyor. Bu da Harvardlı profesörün, ‘Oumuamua’yı uzaylılarla ilişkilendirmek için kimi bilgileri ve bilimsel kaynakları olduğu manasına geliyor.

Loeb bu bilimsel süreçlerin nasıl işlediğini kitabında şöyle açıklıyor:

“Bu tıp durumlarda çeşitli alternatif açıklamalar öneririz ve akabinde bunları yeni ispatlar doğrultusunda, gerçek yorum saptanana kadar tek tek dışlarız. (…) Öte yandan bu durumda bilim insanlarının yeni ispat elde etme mümkünlüğünün çok düşük olduğunu açıkça kabul etmeli. Oumuamua’yı yakalamak ve fotoğraflamak imkansız. Sahip olduğumuz tek şey elimizdeki bilgiler. Bu da bize, delillere uygun açıklamalar bulma misyonu bırakıyor. Bu elbette, büsbütün bilimsel bir teşebbüstür. Hiç kimse yeni ispat icat edemez, bir hipotezle çelişen delili görmezden gelemez ve hiç kimse ekleme yapamaz.”

Gök cismine dair argümanlarını uzun müddettir dillendiren Loeb, kitabında bilim insanlarının ‘Oumuamua’dan vazgeçmiş üzere göründüğünü de tabir ediyor Obje, 19 Ekim 2017’de Robert Weryk tarafından keşfedildiğinde büyük heyecan yaratmıştı. Lakin Loeb’e nazaran o heyecan sönümlenmiş üzere görünüyor:

Tahminen de en tehlikeli, en telaş verici seçenek, ‘’Oumuamua’da görülecek bir şey yok, öğreneceğimizi öğrendik ve en yeterlisi eski meşguliyetlerimize geri dönelim’ demek. Ne yazık ki, bu yazı prestijiyle birçok bilim beşerinin yapmaya karar verdiği şey bu.

OBJEYİ FARKLI KILAN NE?

Loeb’in aktardığına nazaran gökbilimciler birinci başta ‘Oumuamua’nın bir kuyruklu yıldız olması gerektiğini varsaydı. Fakat bu görüşte bir sorun vardı. Zira bu objenin bir kuyruğu yoktu.

Bunun anlaşılmasının akabinde obje, “kuyruklu yıldız” statüsünden çıkarıldı ve asteroit olarak sınıflandırıldı. Ama Loeb’e nazaran bu görüşte de bir sorun vardı. Çünkü daha sonra Güneş’in uyguladığı çekim kuvvetine ek olarak, objenin son derece büyük bir güçle itildiği de anlaşıldı.

Bu da Güneş’in çekim kuvvetinin yanında objeyi iten öbür bir kuvvetin de bulunduğu manasına geliyor. Olağanda bu kuvvetin, kuyruklu yıldızın kuyruğundaki roket tesirinden kaynaklanıyor ancak bu objenin kuyruğu bulunmuyor. Bu nedenle Loeb, “Bu büyük itiş gücünü ne yaratıyor?” sorusunun peşine düştüğünü tabir ediyor.

Loeb kitabında bu süreci şöyle açıklıyor:

“Basit bir nedenden dolayı kendimi bu dedektif öyküsüne katılmaktan alıkoyamadım. ‘Oumuamua’nın en dikkat alımlı anomalisiyle ilgiliydi bu neden.

Daha evvel de bahsettiğim üzere ‘Oumuamua Güneş’in etrafında adımlarını hızlandırdığında yörüngesi saptı. Bu yörünge, Güneş’in çekim kuvvetinden beklenenden farklıydı. Nedenine dair de net bir açıklama yoktu.

Bu, benim için, ‘Oumuamua’yı gözlemleyebildiğimiz yaklaşık iki hafta boyunca elde edilen en dikkat cazip bilgiydi. Bilim insanlarının bir ortaya getirdiği öteki bilgilerle birlikte ‘Oumuamua’nın bu anormalliği, beni bilimsel kuruluşların birçoklarıyla ihtilaflı hale getiren bir hipotez oluşturmaya yöneltecekti.

Loeb’in bahsettiği bu hipotez, objenin uzaylılara ilişkin bir ışık yelkenlisi olduğunu ve insanların yıllardır aradığı Dünya dışı yaşama dair birinci ipucunu 2017’de yakalamış olabileceğini öne sürüyor.”

Kitabında objeyi neyin ittiği sorusunda odaklanan Loeb, kitabın çıkmasından kısa müddet evvel hipotezini şöyle özetlemişti:

“Aklıma gelen tek şey, bu itiş gücünün Güneş ışığının yansımasından kaynaklandığı. Işık yelkenini meydana getirecek doğal bir süreç gelmiyor aklıma. Hatta kendi uygarlığımız da uzay araştırmalarında bu teknolojiyi hayata geçirebilmek için çabalıyor. (…) Işık, foton ismi verilen parçacıklardan oluşur. İşte bu parçacıklar nesnemizi, tıpkı bir duvardan seken bilardo topları üzere itiyor.”

Kaynak: Cumhuriyet Gazetesi